Dag 3 op het Leids Film Festival was mijn dag 1. Helaas, en logischerwijs, zat de seminar van Peter Greenaway vol, maar het duo films dat daarvoor in de plaats voorbij kwam, verzachtte dat verdriet. Een wervelende start met Vlaamse pubermeisjes van zeventig en een doorgedraaide Britse platen producer.

Meisjes

Aanrijding in Moscou, een lieve film over de ontluikende liefde tussen vrachtwagenchauffeur Johnny en de 41-jarige moeder Matty, was vorig jaar een succes op vele internationale festivals. De zelfde makers brengen ons nu Meisjes.

Wanneer haar man overlijdt, komt Claire weer in contact met haar jongste zoon Alexander, die zichzelf Sid noemt. Sid is muzikant en niet bijster succesvol. Claire, nu bijna zeventig, zat in de jaren vijftig met haar vriendinnen Lutgard en Magda in een rock ‘n roll bandje. Wanneer Claire erachter komt dat Sid in de financiele problemen zit, besluiten zij en haar vriendinnen hem te helpen door weer te gaan zingen. Sid stelt echter een voorwaarde. Ze moeten zich aanpassen aan de muziek die hij maakt: Hiphop.

Dit gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot. De dames betitelen Sids muzikale uitspattingen aanvankelijk als vulgair en riool muziek. Maar langzaam aan beginnen de zeventigers waardering te krijgen voor de muziek en wordt er hard gerepeteerd. Ze worden zelfs geselecteerd voor een belangrijke talentenavond.

Regisseur Geoffrey Enthoven ontkomt niet aan cliché’s in zijn film. De twee zonen van Claire, grote tegenpolen, die tegenover elkaar komen te staan omdat ze allebei het beste met hun moeder voor hebben. De tegenwerkende buitenwereld wanneer de vrouwen weer plezier hebben en hard naar een doel toewerken. De film had makkelijk zonder die voor de hand liggende motieven gekund, want de personages zijn markant genoeg om een film op te laten draaien.

Ook de scherpe dialogen maken alle cliché’s goed. De chemie tussen de acteurs is prettig en vooral Marilou Mermans, die de rol van Claire speelt, is in staat het contrast tussen de jeugdigheid en angsten van haar personages voelbaar te maken. Ze draagt haar rol op een wijze waarop Catherine Deneuve dat zou doen.

Telstar

Muziek producent Joe Meek kwam net zo snel op als hij weer ten onder ging. Zijn baanbrekende technieken en vernieuwende muziek was hij de grootste onafhankelijke platenproducent in Groot-Brittannië. Zijn commerciele succes duurde niet lang en Meek belandde in de schulden en depressies. Acteur en regisseur Nick Moran werpt met Telstar een blik op Meeks opkomst en ondergang.

In 1962 schreef Joe Meek met Telstar zijn grootste succes. De groep The Shadows stonden er vijf weken mee bovenaan in de hitlijsten, het was de eerste plaat van een Britse groep die op nummer 1 belandde in de US Hot 100 en Meek won er de Ivor Novello Award mee. Het succes was ongekend, maar een Franse muziekschrijver klaagde hem aan wegens plagiaat, Meek belandde in de schulden en schoot uiteindelijk zichzelf dood. Een jaar na zijn dood stelde de rechter Meek in het gelijk met betrekking tot de plagiaat zaak.

Telstar zoomt niet alleen in op de gemoedstoestand van Meek, maar ook op de levens van de bandleden waarvoor hij produceert. Helaas, want de grappen en grollen van de bandleden op tournee dragen niet bij aan inzicht in Meeks situatie. We komen niet achter de herkomst van zijn depressies en paranoia. Zijn amfetamineverslaving komt voor de kijker eveneens uit het niets.

Desalniettemin is Telstar een aangename acteursfilm door overtuigend spel van Con O’Neill, die de rol van Joe Meek vertolkt. Noemenswaardig is ook de plezante bijrol van Kevin Spacey als plastic fabrikant Major Banks.