De laatste dag Leiden. Met luciferstokjes tussen de ogen en gewapend met koffie nog even wat pareltjes bekijken.

Nothing Personal

Nothing Personal won op het film festival van Locarno afgelopen juni vier Gouden Luipaarden (Beste Actrice, Beste Debuut, Internationale Persprijs en de Jeugdprijs), trok volle zalen op de afgelopen editie van het Nederlands Film Festival en sleepte vier Gouden Kalveren (voor Beste Speelfilm, Regie, Camera en Sound Design) in de wacht. Het regiedebuut van Urszula Antoniak zal vanaf 10 december gaan draaien in de bioscopen, maar op het Leids Film Festival was Antoniaks eersteling al eventjes geprogammeerd. En terecht.

In Nothing Personal vertrekt Anne (gespeeld door Lotte Verbeek) naar Ierland om een trektocht door de natuur te maken. Al reizend komt ze terecht bij Martin (Stephen Rea); een in een vrijstaand huis wonende weduwnaar. De eerste ontmoeting is tekenend voor de ontwikkeling van hun verdere relatie. Als de Ier Anne vraagt wie ze is, schertst ze dat dat “none of his fucking business is”, waarop Martin op zijn beurt het bankje waarop Anne zit in elkaar schopt. Toch gaat Anne in Martins moestuin aan de slag, in ruil voor onderdak en eten.

Nothing Personal is een film die haar kijkers serieus neemt. Alles blijft in het midden en kan zelf door de kijker worden ingevuld. Zo weten we niet waarom Anne door Ierland reist of waarom ze Martin op afstand houdt. De motieven van Martin zijn eveneens onduidelijk. De film bevat weinig dialoog, een keuze waarmee uitleggerige scenes worden vermeden. Verder worden we getrakteerd op prachtige stills van Iers landschap. Dat de film niet echt tempo heeft, is dankzij de mooie beelden geen straf. Daarbij houden de ontwikkelingen tussen Anne en Martin Nothing Personal toch spannend.

Gigantic

Brian Weathersby, 28 en wensouder van een Chinees adoptiekindje, krijgt een mooi meisje binnen in de beddenwinkel waar hij werkt. Het meisje, Happy Lolly genaamd, test een bed en valt prompt in slaap. Brian wordt verliefd op haar en een liefdesgeschiedenis is geboren.

Gigantic wordt in het festivalprogramma aangeduid als “surrealistisch liefdesverhaal”. In werkelijkheid is het een vrij gewoon “boy meets girl” verhaal. Het zijn vooral de personages rond Brian en Lolly die nogal bizar zijn. De ouders van Brian zijn zacht gezegd prettig gestoord. Een van de anekdoktes uit Brians jeugd is bijvoorbeeld dat zijn vader piñatas maakte van dictators; kleine Brian had op 6-jarige leeftijd de eer om Pol Pot kapot te slaan. De vader van Happy, gespeeld door John Goodman, is een rijke kunstverzamelaar met zwakke rug. Hij vindt de partnerkeuze van zijn dochter maar matig en de wens van zijn schoonzoon om in zijn eentje een baby te adopteren merkwaardig. Het humoristische vaatje waar veel van de snedige opmerkingen uit worden getapt.

Gigantic is een weinig vernieuwende romantische komedie met net even te weinig vaart. Daartegenover staan sympathieke personages die onderhoudende dialogen voeren. En, godzijdank, John Goodman.

Hipsters

De communistische jaren vijftig in de Sovjet-Unie. Niet echt een tijdperk waarin jonge mensen meteen opsprongen om een vreugdedansje te doen. Of misschien juist wel? In de vrolijke musical Hipsters proberen jonge Russen te ontsnappen aan het communistisch regime door zich in fel gekleurde kleding te hullen, te zingen en te dansen op Amerikaanse rock ‘n roll. Ze noemen zich hipsters en trekken zich niets aan van hun grauwe omgeving.

Moskou 1955. Er is een wild hipster-feest aan de gang. Katya, Mels en nog vele andere KGB-ers hebben één missie: het feest radicaal tot haar einde brengen. “Elke hipster is een potentiële crimineel”, is immers het motto. Met veel lawaai vallen ze het etablissement binnen waar de hipsters uit hun dak gaan. De hipsters worden met grof geweld tegen de grond geduwd en hun haren en kleding worden aan gort geknipt. De mooie Polza weet te ontsnappen, Mels zet de achtervolging in. In plaats van geweld volgt een gesprek, waardoor Mels eerder gefascineerd raakt door de hipsters dan dat hij ze als staatsvijanden ziet. Die fascinatie slaat al snel om in een transformatie; Mels laat zijn KGB-schap achter zich en wordt hipster. Geholpen door een vriend zegt hij zijn grauwe kostuum vaarwel en leert hij hoe hij moet dansen op rock ‘n roll. Een vrolijker leven is niet de enige winst, Mels veroverd ook het hart van Polza.

Het eigenlijke verhaal van Hipsters (jongen ontmoet meisje uit andere subcultuur en verandert om haar te veroveren) is flinterdun, maar de tijd waarin het zich afspeelt maakt het interessant. Zowel de overtuiging van de communisten als die van de hipsters komen aan bod.

Ondanks het flinterdunne plot en weinig sappig spel van hoofdrolspeler Anton Shagin weet regisseur Valeriy Todorovskiy de vaart in zijn film te behouden. Traditionele Russische accordeonmuziek wordt afgewisseld met showmuziek die niet misplaatst zou zijn op Broadway. Ook de flitsende kleuren, komische bijfiguren en verassende humor prikkelen meer dan genoeg om het verhaal te volgen. Eveneens noemenswaardig; Oksana Akinshina, bekend van Lukas Moodyssons Lilja 4-ever en Martin Koolhovens Het Zuiden, als Polza. Onwaarschijnlijk mooi en overtuigend.