De onthaastfilm Megane van Naoko Ogigami werd in 2008 genomineerd voor de Grand Jury Prize op het Sundance Festival. Afgelopen zomer draaide hij, bijna onopgemerkt, in Nederlandse bioscopen. Homescreen brengt ons tijdens de donkere dagen deze zomerse, komische Japanse film.

Slapstick is het niet. En echte moppen worden er ook niet getapt in Megane. De humor zit hem vooral in de absurdistische situatie waar hoofdpersoon Taeko in terechtgekomen is. Taeko is een gestresste professor uit Tokyo die op zoek is naar rust. Ze denkt die rust te vinden op een paradijselijk eiland, in hotel Hamada. Ontspannen kan Taeko zeker op het eiland, maar dat gaat haar niet erg makkelijk af. Als ze toch wat vertier zoekt en hoteleigenaar Yuji vraagt naar bezienswaardigheden, weet hij niet hoe hij moet reageren. ‘Bezienswaardigheden,’ stamelt Yuji verbaasd, ‘die zijn hier helemaal niet.’

Taeko’s vakantie is toch niet wat ze ervan verwacht: de lokale bevolking wil contact met haar en dringt zich aan Taeko op. De professor belichaamt in Megane de Westerse stedeling: gestresst, afstandelijk en ze wil vooral met rust gelaten worden. ‘s Morgens wordt ze gewekt door Sakura (meesterlijk minimalistisch gespeeld door Masako Matai), die haar keer op keer verzoekt mee te doen met de ochtendgymnastiek op het strand. Heel de dag kwebbelt Haruna, biologielerares op de plaatselijke middelbare school, tegen haar aan. En Yuji wil dolgraag dat ze elke ochtend en avond met Sakura, Haruna en hem de maaltijd nuttigt.

Regiseusse Ogigami, draaide haar vorige film, Kamome shokudô uit 2006, in Helsinki en was onder de indruk van de rust van de Finnen. Ze besloot op zoek te gaan naar de kalme kant van Japan. Dat is haar gelukt. Niet alleen de personages en de omgeving in Megane zijn kalm, de hele film ademt rust. Megane is stil, minimalistisch en strak gekaderd. Ook opvallend is het kleurgebruik; de hele film is voorzien van een lichte pastelgloed.

Ondanks het feit dat er niets gebeurd in Megane, prikkelt de film wel. Zal het Taeko lukken om te gaan met de locals en te ontspannen? Het meest interessante aan de film is de denkwijze van de eilandbewoners: Wat je doet is niet belangrijk; het nu telt. Een wijze les.